Differences in Memoriam: De Man, Derrida, and Literary Semiology

Abstract

Post-structuralist thought queries the gesture by which linguistics-based semiology equates elements of language with linguisticity itself. Instead of conceiving literature as a mere linguistic transformation whose lack of "worldly" contents marks it off as a "special" use of language, Paul de Man and Jacques Derrida employ this particular characteristic to assess the "truths" of language. Incontestable as it is that no other discourse form is as "baseless" and incapable of directing material life as literature, that very factor ties its destiny to language and vice versa. Literature, like linguistics, shares no organically necessary property with the environment that creates and consumes it. For unabashedly announcing the formality of all signs, literature can legitimately aspire to being called the paradigm of semiology.

Opsomming
Poststrukturalistiese denke bevraagteken die gebaar waarmee linguisties-gebaseerde semiologie elemente van taal gelykstel aan linguistisiteit self. In plaas daarvan om literatuur te begryp as bloot 'n linguistiese transformasie, waarby die gebrek aan 'n "wereldse" inhoud dit afpen as 'n "spesiale" gebruik van taal, span Paul de Man en Jaques Derrida hierdie spesifieke eienskap in om die "waarhede" van taal te bepaal. Onbetwisbaar soos dit is, dat geen ander vorm van diskoers so "basisloos" is nie en in so 'n mate aan 'n onvermoe ly om rigting te gee aan materiaal as literatuur, heg daardie einste faktor sy/haar lot aan taal en omgekeerd. Literatuur, soos linguistiek, deel geen organies noodaak/ike eienskap met die omgewing wat dit skep en verbruik nie. Omdat literatuur onbeskroomd die formaliteit van alle tekens aankondig, kan dit regmatig daarna street om die paradigma van semiologie genoem te word.