Towards a Women's Movement

Abstract

The paper, presented by a Black woman activist, attempts to illustrate the demands made on women activists' lives and problems encountered in dealing with academics, her experience of which is limited to the Western Cape.
She points out that there is an activism/academy gap and sets about defining both concepts, emphasising the possibility of subjective interpretation.
She views with displeasure academic members of women's organisations who do not offer their skills or who write articles without revealing their membership. She questions the validity of their membership and their inability to appreciate problems facing activists who have to meet deadlines. She refers to unbased assumptions made by academics who attempt to interpret Black women's experiences and refers to the anomalous situation where the "oppressed nation" has to depend on the knowledge proffered by members of the oppressor nation. She pleads for better facilities equipping Black women to write about themselves. She comments on the fact that academics fail to return their drafts to activists and complains that women telling their stories are not given due recognition.
She maintains that conferences do not succeed in bridging the gap between theory and practice and stresses that feminism should be addressed as feminism peculiar to women of South Africa. She cautions that activism and academia should not be polarised and suggests regular assessment and evaluation of political organisations.
She stresses that activism could benefit from sound theoretical analysis and pleads for exchanging strategies and resources, which will not only facilitate work but also obviate duplication.

Opsomming
Die referaat, deur 'n swart vroueaktivis aangebied, streef daarna om die eise wat aan vroueaktiviste gestel word, toe te lig. Daar word ook verwys na probleme wat ervaar word in onderhandeling met akademici. Die aanbiedster het aangedui dat haar ervaring tot die Wes-Kaap beperk is.
Sy toon aan dat daar ·n aktivis/akademikus-gaping bestaan en definieer albei konsepte, terwyl sy op die moontlikheid van subjektiewe vertolking wys.
Sy dui haar misnoeë aan teenoor akademiese lede van vroueorganisasies wat nie hulle vaardighede beskikbaar stel nie, of wat artikels skryf, maar hulle lidmaatskap verswyg. Sy bevraagteken die geldigheid van hulle lidmaatskap asook hulle onvermoë om die probleme te begryp van aktiviste wat hulle by 'n datum moet hou. Sy verwys na ongegronde aannames deur akademici wat poog om die ervarings van swart vroue te vertolk en die anomalie waar die "onderdrukte nasie" hulle moet verlaat op die kennis wat deur die onderdrukkende nasie aangebied word. Sy bepleit beter fasiliteite wat swart vrouens sal toerus om self oor hulle eie ervarings te berig. Sy noem die feit dat akademici in gebreke bly om hulle konsepte aan aktiviste terug te stuur en dat hulle nalaat om vroue wie se verhale hulle gebruik, verdiende erkenning te gee.
Sy beweer dat konferensies nie daarin slaag om die gaping tussen teorie en praktyk te oorbrug nie en benadruk dat feminisme aangespreek moet word as feminisme eie aan die vroue van Suid-Afrika. Sy waarsku daarteen dat aktivisme en akademie nie gepolariseer moet word nie en stel voor dat daar gereelde evaluering van politieke organisasies behoort te wees.
Sy beklemtoon dat aktivisme kan baat by gesonde teoretiese ontleding en bepleit die uitruil van strategieë en hulpbronne wat nie alleen die werk sal bevorder nie, maar wat duplisering sal uitskakel.