Orature, Literature and the Media

Abstract

This paper argues that people yearn to return to an Africa, not as it actually was, but as it should have been. An Africa based on the written accounts of colonialists and travellers because the Africans themselves had been incapable of "writing" in the strictest sense of the word - a contention negating, for example, the significance of drawings as a form of "writing". The African anger at a loss of origin because the past is inaccessible, is understandable, for the past can neither be denied, but nor should it be regarded as having been akin to Paradise.
The privilege of writing and possessing information was confined to the select few until the advent of oral and visual media catering for the illiterate masses. Whereas the original poet/narrator commanded respect and enjoyed a captive audience within his closed community which exacted the accurate retelling of an event, the media of today babble incessantly, also repetitively, but the signifier is of no consequence in the eternal quest for the original and the innovative.
Recording traditional narration by the imbongi will be a travesty as it cannot bring back the oral poetry of Africa, per se, because it will merely become a media event, transgressing all boundaries, signifying nothing.

Opsomming

In die referaat word geredeneer dat mense 'n hunkering het na 'n Afrika, nie soos dit in werklikheid was nie, maar soos dit,moes gewees het. 'n Afrika gegrondves op die geskrewe vertellinge van kolonialiste en reisigers omdat die boorlinge van Afrika nie kan "skryf" in die engste sin van die woord nie - 'n veronderstelling wat byvoorbee/d die beduidendheid van tekeninge as 'n vorm van "skrif" negeer. Die Afrikaan se woede omdat hy sy verlede nie kan naspeur nie is verstaanbaar, omdat die verlede allermins ontken kan word, maar dit moet ook nie gesien word as die Paradys op sigself nie.
Die voorreg om te kan skryf en oor inligting te beskik, was beperk tot 'n klein uit­gesoekte groepie tot en met die koms van die mondelinge en visuele media wat op die ongeletterde massas ingestel is. Waar die oorspronklike digter/verteller ontsag afge­dwing het en kon staatmaak op 'n belangstellende gehoor binne die geslote gemeenskap wat op 'n akkurate en getroue weergawe van 'n gebeurtenis aangedring het, babbel die media van vandag onophoudelik en herhaaldelik, maar die betekenaar is van nul en gener waarde in die ewigdurende soeke na die oorspronklike en die innoverende.
Die klankopname van 'n tradisionele vertelling deur imbongi sal 'n bespotting wees, aangesien dit nie intrinsiek die orale poesie van Afrika sal wees nie, maar 'n mediage­beurtenis wat alle grense oorskry en wat geen noemenswaardige betekenis het nie.